A do tematu jeszcze wrócimy...

A propos blondynek. W telewizji kiedyś (naszej) jeden mieszkający tu Anglik mówił, ze ładna Angielka to jest jak Yeti. Wszyscy o nim mówią, nawet zdjęcia w gazetach bywają, ale na żywo nikt nie widział. No więc jadę sobie autobusem po Londynie, późna pora nocna, więc prócz mnie tylko dwie młode dziewczyny jeszcze wsiadły na kolejnym przystanku i jakiś pijaczek z tyłu siedział mamrocząc coś co brzmiało mniej więcej jak "k***". Jedna z tych dziewczyn taka przeciętna, a druga zjawiskowa blondynka. Prawie platynowa, piękne włosy, naturalny kolor - potrafię to poznać - oczy chyba niebieskie, ale nie pamiętam. I myślę sobie. Rany! Yeti! Zobaczyłem ładna Angielkę. Ładnych kobiet w Londynie jest dużo, ale są ciemnoskóre albo mają rysy azjatyckie, a w ostateczności słowiańskie. A ta wyglądała na Angielkę.
Jednak jak zaczęły rozmawiać po chwili, rozpoznałem język szwedzki...
A Szwedki panowie bywają piękne...

Niedawno byłem na afgańskim weselu w Hamburgu. Wokół mnóstwo kruczoczarnych głów, niektóre kobiety z pięknymi, prześwitującymi szalami ze złotymi cekinami delikatnie( pro forma) osłaniającymi włosy i szyję. Żadnego zasłaniania twarzy.
I nagle wchodzi Ona: wspaniała blondynka, wiotka: idąca z tym wspaniałym drgnięciem bioder(tak! miała biodra!). Idzie przez salę i...siada na wolne krzesło obok mnie.
Ekscytacja rośnie. Wita się...ach ten uśmiech i tembr głosu...

Cały wieczór walczyłem, by nie gapić się na nią- gdy przesiadła się do swojego stołu.
To była koleżanka współpracująca z moją, siedzącą obok córką.
Pochodzenia kurdyjsko-irackiego.
To było piorunujące wrażenie.
Powiedziałem córce, o wrażeniu jakie ta kobieta na mnie zrobiła.

Reakcja jej: Tatuś, ależ Ty masz świetny gust.

A Żona: drobna brunetka.Córki - ładne blondynki, to napatrzę się na blondynki w domu.