Frankie Goes To Hollywood.

Vince Weber (26 października 1953 - 23 lutego 2020) był niemieckim pianistą bluesowym i boogie-woogie.
Urodzony w Hamburgu, w zachodnich Niemczech, Weber zaczął pobierać lekcje gry na fortepianie w wieku dziesięciu lat w 1963 roku. Jego siostra wprowadziła go w bluesa, dając mu płyty Lightnin 'Hopkins, Michaela Pewny'ego, Championa Jacka Dupree, Taj Mahala i wielu innych. W wieku szesnastu lat grał w barach w porcie swojego rodzinnego Hamburga, gdzie poznał Hansa-Georga Möllera, innego pianistę, który wprowadził go w styl gry na fortepianie boogie-woogie. Tam też spotkał komika Otto Waalkesa, który zarezerwował go jako otwierającego na jego obecną trasę koncertową. W 1975 roku wydał swój pierwszy album, The Boogie Man w Rüssl Räckords Otto Waalkesa, który otrzymał nagrodę ,,Deutscher Schallplattenpreis 1976". Album ten został częściowo nagrany w ,,Fabrik", gdzie od 1976 roku regularnie raz w miesiącu koncertował. W 1978 roku po raz pierwszy podróżował do Stanów Zjednoczonych. W 1980 roku został disc jockeyem w lokalnej stacji radiowej NDR, gdzie prowadził cotygodniowe audycje bluesowe. Grał z Big Joe Williamsem, Abi Wallensteinem, Henry Heggenem, Axelem Zwingenbergerem, Jayem McShannem, Jamesem Bookerem, Chuckiem Berrym i Championem Jackiem Dupree na festiwalach muzycznych iw klubach w całych Niemczech. Z powodu choroby Vince Weber ograniczył w późniejszych latach swoją działalność sceniczną. Zmarł 23 lutego 2020 roku w wieku 66 lat.

West Side Story − amerykańsko-brytyjski film muzyczny z 1961 roku w reżyserii Roberta Wise'a i Jerome'a Robbinsa. Film stanowi adaptację broadwayowskiego musicalu o tym samym tytule Arthura Laurentsa, który z kolei jest inspirowany dramatem Williama Szekspira Romeo i Julia. Obraz nagrodzony Oscarem dla najlepszego filmu roku (1961) i Złotym Globem dla Najlepszego filmu komediowego lub musicalu (1962).


Stany Zjednoczone, lata 50. XX wieku. Bernardo (George Chakiris) dowodzi gangiem Portorykańczyków rywalizującym z grupą Jetsów – białych Amerykanów, na czele których stoi Riff (Russ Tamblyn). Wbrew obowiązującym zasadom jego przyjaciel Tony (Richard Beymer) zakochuje się w Marii (Natalie Wood), siostrze Bernarda. Chcą razem uciec. Tymczasem oba gangi szykują się do ostatecznego starcia.

Kawał zacnej mużyki ,a przy okazji zdjęć ,powstaje fajny efekt odbicia światła w docisku. ;)

To jest sztuka połączona z muzyką.

Ja w górnej części tej szafki mam podpięte LEDy. I to one tak się odbijają od płyty.

Do kawy- covery w stylu typowym dla Unitopii.

Ostatnio, gdy stacjonarne sklepy były zamknięte, kupiłem z MediaMarkt dwa albumy Pink Floyd, których nie miałem. I tak sobie słucham z przyjemnością.

Ja natomiast zapuszczam klimaty power thrash.
Teraz leci niemiecki Squealer z Gusem Chambersem na wokalu. Uwielbiam tego drzy-mordę

A do mnie dziś przyszła płyta. Długo szła,  "paczka w ruchu" się teraz popsuła. Najszybszy jest paczkomat Inpostu, ale nie każdy sprzedawca ma to w ofercie.
Ale przyszło. Koncert nagrany w 1952 roku, wydany po raz pierwszy, a ja mam limitowane wydanie "Dojcze gramofon" dla klubowiczów Bertelsmanna. Prawie nówka, Niemiec płakał, jak sprzedawał. Mono.